Facebook

    

 

Wanneer Jou Lewe In ‘n Somerseisoen Is

 

Somer is ruising van lower, somer is wind, somer is ruising van lower in die wind en die wind is mooi en groot en grasieus en die wind beweeg soos ‘n vrou. So dig Sheila Cussons. En is somer nie ‘n gedig nie! ‘n Betowerende spel van lig in lower, van smake en sensasies, van lang dae en loom nagte. Sensueel. Wild. Warm. En heeltemal onontbeerlik vir volledig menswees!

Somer is ‘n uitgeswelde, ryp, oophand seisoen. So weldadig. Dae soos heuning, het Johannes Kerkorrel se streelstem gesing. Dae wanneer alles wat vroeër nog net knop en bloeisel-belofte was, uiteindelik, onkeerbaar tot wasdom blom. Somer is ‘n tyd van genoegdoening en waardering. ‘n Tyd om jou te verlustig in volheid. ‘n Tyd van insamel en uitdeel. En genot. Want somer bring die ligtheid van die langvakansie. En vir ons in die suidelike halfrond, ook Kersfees en Nuwe jaar. Somer is saamwees. Saam fees! Somer, getroue gulhartige profeet, dra jaar na jaar weer die eggo’s van Eden op die aandwind vir ons aan.

Ek wil vir jou somer wees en stilte gee …, sing Christa Steyn se Geel Madeliefies-liedjie, ek wil vir jou die son gaan haal …

Lees verder...

Dit Sê Sovéél!

Vir KERKBODE 2011

Deur Annalise Wiid

 

Ek was daar, vroeër vanjaar, by Goudini toe die Wes- en Suidkaap sinode van die NG Kerk indringend oor Belhar gepraat het. ‘n Gistergesprek, wat vandag nog in my weefsels vassit. Die intensiteit en impak daarvan het my oorspoel met die onkeerbaarheid van vloedwater; en my hart nie ongeskonde gelaat nie. Daar was vir- en teen argumente. Vrae. Vrese. Voorbehoude. Ook dapperte, oortuiging, ongemak. Nie in balans nie. Hoop en die uitstrek na iets goed het terughoudendheid en die somber verlede oortref.

Ek het gaan waarneem. Hart en oë oop, gefokus. Bykans 800 van my mense. In beroering. Een-een het die waagmoediges opgestaan. Met baie werklike emosie en diep opregtheid hulle pleidooie kom lewer. Vir en teen. Vir en teen. En mettertyd al hoe meer vir, vir, vir … Vir wat reg is in God se oë. Vir medemenslikheid. Vir bewus leef van ander se pyn – ons eie ook. En vir bereid wees om dit op te vang, te verreken; mekaar dit te help dra. Vir losmaak van ou kniehalters en remskoene. Vir instap in die groot Godsgenade wat ons almal ooparms inwag.

Lees verder...

Bewapen jouself teen die winter

Vir LIG 2011

Deur Annalise Wiid

 

Eintlik moet jy in die herfs al begin om jouself te bewapen teen die winter; in die herfs wanneer die wingerd- en esdoornblare soos rooi juwele hang en die populiere vlam met gloeigeel vure. Dan moet jy, soos Boerneef aanraai, rem aanslaan “en kyk en kyk, lank en eerbiedig soos ‘n mens na so ‘n herfs moet kyk” dat dit kan “inbrand in jou vir latenstyd, die warm geel en rooi …”; dat jy jouself voortyding en beskermend in die koesterende gloed kan toespin, vóór die dae van kaal takke en nat, swart silhoeët stamme kom.

Vuur. Dit is al wat help as jy jou teen die winter wil bewapen. Die vuur van herfskleure en somerse herinnerings. Vuur in jou huis en vuur in jou hart; vuur in jou kop en in jou lyf en soveel as moontlik ook in die mense rondom jou. As die koue bitsig raak; as die ryp soggens al hoe later kraak en snags al hoe vroeër kom; as die aarde, soos N. P. van Wyk Louw dig, nagtelang lê en week in die donker stil genade van die reën, dan moet jy alle soorte vure stook om oorlewings ontwille.

Is daar iets lekkerder as ‘n kaggel se knetter wat beide huis en gemoed met snoesigheid vul wanneer alles buite kil en ongenaakbaar is? Min dinge is so lekker soos die gesellige sirkelsit om ‘n oop herd en die meesleurende towerspel van ‘n vuur se kleurvolle dans. Dis mos asof die hitte van ‘n kaggel gesprekke en gemoedelikheid spontaan laat vlamvat en of dit ons ook in gemakliker stiltes langs mekaar laat opkrul. Verwarmers en elektriese namaakvuurtjies doen dit net nie op dieselfde manier nie. Maar as jy dan nou keuseloos op moderne kunsmatige vure aangewese is, vergeet nie die kleiner vreugdes en voorregte van ‘n warm bad, ‘n elektriese kombers, flennie pajamas of ‘n dons duvet nie.

Lees verder...

Gee jou hart

Vir Lééf – met hart en siel, 2010

 

Drie vroue. ’n Skoonma en twee skoondogters. Al drie weduwee. Drie stukkende harte; vertroud met die pyn van verlies. Hulle staan huilend by mekaar; by ’n waterskeidingsplek in hulle lewens. Hulle moet besluit: Hoe gaan hulle vorentoe leef? Twee kies om om te draai na die veiligheid van die bekende – waar ’n mens jou so goed as moontlik kan pantser teen nóg moontlike seer. Die derde een kies om te waag ... en sy gee haar hart!

Rut. Seker die mooiste storie in die ganse Bybel van ’n vrou met ’n gutsy hart. “Waar u gaan, sal ek tekere gaan!”, het ’n kind haar een keer losweg aangehaal. Dit sing van oorgawe en waagmoed, van vreugde en moontlikhede ...

Gee jou hart. O genadetog! Dit is woorde wat die meeste mense ‘n bietjie bang maak – sedert hulle heel eerste seerkry al. Wonderbaarlik tog, is dit vir baie van ons nie’n omdraai- of ’n lamlê-bang nie. Eerder ’n opgewonde bang. Soos voor jy ’n reksprong waag of vir die eerste keer op ’n verhoog stap of kraam! Die benoudheid is ’n natuurlike deel van die proses. Maar dit weerhou jou nie van waag nie. >>

Lees verder...

Kom breek saam met my brood

Vir Lééf – met hart en siel, Pase 2010

Deur Annalise Wiid

 

Is daar ’n suiwerder vorm van gasvryheid as dit? Jesus wat álles gee: sy liggaam, sy léwe; en dan nooi: “neem, eet ...”

Destyds, toe ek my houvas op die lewe verloor het, het ’n vriendin my Engeland toe laat vlieg, op haar koste, en my vir ’n week net in haar huis laat huil. Daarná is ek oor Noord-Ierland toe. Ken en Eva het hulle huis en hulle harte vir my oopgegooi: my, troosvol, laat tuiskom in die allerlieflikste gastekamer in wit en sagte wedgewood-blou, met ’n selfsorg ontbythoekie, toegerus met genoeg voorraad vir ’n maandlange beleg; ’n bergstroompie het bo uit die Mountains of Mourne reg langs my kamervenster af see toe gekabbel en nimmereindigend wiegeliedjies gesing; ek het vrye toegang tot hulle hordes wonderlike boeke, dvd’s en cd’s gehad, kon slaap wanneer en hoe lank ek wou, het nie nodig gehad om te praat as die woorde nie wou uitkom nie, of om by hulle huisroetine in te pas om die lewe vir my gasheer en sy vrou gerieflik te maak nie; inteendeel, ek was toegelaat om maar net te wees ... om my eie pas te bepaal – sonder enige druk of beperkings. Ken het net met my aankoms gesê: “Do whatever you want – even if it is nothing. And if you want us to do it with you, just tell us. Remember we are here for you.”

Dit was een van die kosbaarste ervarings van my lewe! >>

Lees verder...