Facebook

    

 

'n betowerende brief en 'n deurdrenkte dankie

My vorige brief was ‘n vinnige Hallo-en-Koebaai voor ek Afrika se verruklikheid ingevaar het. Nou hoef ek dit nie eens te sê nie – dit is voor die hand liggend en vanselfsprekend: Die trip was WONDERLIK – ‘n onvergeetlike, betowerende ervaring-brief!!!

 

Ons dae het (meesal) die tydsame, ritmiese gang van ‘n kameelperd se wieg-stap-deur-die-veld aangeneem. En ons tot ‘n diep siel-vrede gesus. Elke sonsopkoms en sonsondergang was asembenemend! Ons het klokslag, sommer nog in ons pajamas, na ons kameras gegryp en derduisende foto’s geneem. Ons het raak-afstand van ‘n luiperd gestaan met hoendervleis tot onder ons voetsole. Olifante het op ons drumpel kom drink – so naby dat jy hulle ooghare kan tel – sonder ‘n draad of ‘n heining wat ons uitsig versper. Ons het in die Kavango se koel, diepblou, sterk-stroom water geswem! Meters van die krokodille en seekoeie af – maar darem in ‘n draad hok, soos wanneer jy saam met die haaie duik.

Lees verder...

Hallo en Koebaai!

O, jy moet sien hoe lyk dit nou hier by my: Daar lê ‘n oop tas op die bed – ‘n KLEIN tassie, want ek moet LIG pak, daar’s min plek in die voertuig! Rondom die tassie lê dit besaai van klere – kort broeke, ligte hempies, plakkies, swembroek, sonbril, kamera met verskeie geheue kaarte … Op die kombuis toonbank staan piekniek goed, peuselgoed, wyn en water langs die Leatherman, taai tape, Sunlight seep, Newman se voël-boek en die verkyker. In die noodhulp kissie is pyn-, maag-, naar- en malaria pille en pleisters. Reg geraai, ek pak nie vir ‘n gewone optree-trippie nie, ek pak vir Afrika!

Gone Fishing

 

Lees verder...

ons Rustelose Wind-God

Elke jaar, as Augustus ons tref – die maand van rustelose wind – dink ek aan Lucas Maree se woorde:

Augustus se winde wat troosteloos maal, het die lente dalk iewers gaan haal.

Vanoggend struikel ek per toeval oor NP van Wyk Louw se gedig “Profeet”. Dit ruk my hart soos ‘n dwarswind rond. ‘n Worstel-gedig. Die Profeet in ‘n soekende, verwytende, verlangende gesprek met God. Nee, nie gesprek nie, klag. En tog ook nie net klag nie. Terselfdertyd, op ‘n vreemde manier, ook verwondering en verblinding en troos. Ek haal vir jou brokke daaruit aan. Lukraak, soos dwarrel papiere in die Suid-Oos:

Lees verder...

Hemelvaart ... helingvaart ... hemelwaarts ...

Hemelvaart …  helingvaart …  hemelwaarts …
Oor hierdie drie woorde praat ons vanaand by die kerk. Eintlik vandag heeldag, want ons het besluit om deurlopend – van 6vm tot 6nm – óf om ‘n koppie koffie, óf in die kapel doelbewus op Jesus se misterieuse en mindboggling “huistoegaan” te fokus …

Huis toe. As die huis hemel(s) is, bly dit een van die lekkerste lekkers om huis toe te gaan. Selfs al kom jy ook van ‘n lekker plek af terug. Soos gister: Omdat ek die afgelope naweek in die Suid-Kaap gewerk het, kon ek ‘n paar dae op Buffelsbaai gaan bly. Een van my hartsplekke op hierdie aarde. Snags slaap mens met wydoop vensters sodat jy die branders op die rotse kan hoor raas. En die maan kan sien verbysuiker dagbreek toe. Bedags gaan stap jy by die klipstapels, waar die Swarttobies tussen groenblou poele broei, en seemeeue laag sweef oor die sand. Waar jy af en toe ‘n heel skulp kan optel tussen die talle skerwe. Waar jy vistermanne sien silhoeëtstaan teen die einder en jou hart voel terugkeer in jou bors.

 

Lees verder...

Sjuut, luister, ek dink ek hoor waardevolle dinge groei

My Helena-vriendin se seuntjie was nog baie klein – seker nog nie 3 nie – toe hy eendag op die kombuisvloer sit en speel en ‘n spinnekop sien. “Mona, daar’s ‘n spinnekop”, het hy dadelik die huishulp gewaarsku. Sy het hom egter nie gehoor nie, en onverstoord voortgegaan met haar werk.

Hy het weer gesê: “Mona, daar’s ‘n spinnekop.” Wéér het sy nie reageer nie.

Hy het ‘n derde keer, steeds ewe rustig, gesê: “Mona, daar’s ‘n spinnekop” En ‘n derde keer het sy hom óf nie gehoor nie, óf haar net nie aan hom gesteur nie.

Dis tóé dat hy vererg sis: “Kwits, ek raak so moeg vir die baie woorde!”

Lees verder...